Met de introductie van nieuwe modellen (P178, P211, P218) is de TMM-sensor voortdurend verbeterd. Naast mechanische veranderingen (sleufbreedte, montagepunten) is de sensor nu ook nog beter beschermd tegen vuil en water (IP 66). Op de Website schreibt I|D Bike zum neueren Modell (bei Stromer der P211 und P218) folgendes:
- De TMM4-sensor heeft een robuust ontwerp
- Om een lange levensduur te garanderen, heeft IDbike de TMM4-sensor onderworpen aan strenge tests onder extreme omstandigheden.
- De sensor is:
- Volledig gecoat met een speciale hars, waardoor hij bestand is tegen vocht, stof en zout.
- Minstens een week in zout water getest en hij blijft normaal functioneren.
- Volledig gebaseerd op halfgeleiders, dus geen bewegende onderdelen en geen slijtage na verloop van tijd.

Toen I|D bike, de fabrikant, werd gevraagd naar de P178 sensor, was het antwoord als volgt:
Oorspronkelijk hadden onze TMM4 sensoren geen zichtbare bescherming. Onze conformal coating is zo robuust en duurzaam dat deze verschillende soorten continue zoutsproeitests (24/7 onder water) gedurende meer dan 3 weken gemakkelijk kan doorstaan. Bovendien hebben we in de meer dan 12 jaar dat de TMM4 bestaat, sensoren gezien die vol zaten met vet, olie, vuil, zand en andere zaken, en over het algemeen heeft dit nooit de werking van de sensor beïnvloed. Toch bleven OEM-klanten en dealers dezelfde vraag stellen: "Hebben we bescherming nodig?". Het leek alsof we onze boodschap niet konden overbrengen. Toen we jaren geleden eindelijk begonnen met het implementeren van de QR code, besloten we om de twee dingen te combineren: 1. de sticker op de achterkant is de drager van de QR code en 2. het kan de vraag naar een soort zichtbare bescherming stoppen.
Jan Goes / I|D fiets - 2020
De lijm is dus technisch gezien niet nodig. Toch zijn sterke vervuiling een mogelijke oorzaak van storingen en kunnen het werk van de sensor verstoren.
Alternatief voor lijm
Als alternatief kan men na grondige reiniging van de plaat de lijm vervangen door eenvoudig, zwart isolatietape voor elektriciens. Men moet erop letten dat men 3-4 mm rond de steekasdraad niet beplakt (vrije loop-ondersteuning).

Bij mijn ST3 heb ik deze alternatieve oplossing toegepast bij de ingebouwde P178-sensor en dit werkte wat betreft de bescherming tegen vervuiling. Het wat grillige gedrag van de sensor heeft het echter niet verbeterd.
Met de nieuwste modellen P211 en P218 is deze doe-het-zelf-methode achterhaald. De sensoren en kabels zijn volledig ingegoten, de sleufbreedte is aanzienlijk vergroot en ze bevatten geen mechanische instelelementen meer.

Ik wil nog een belangrijke informatie aan dit artikel toevoegen. Helaas heb ik dit zelf moeten ondervinden bij mijn Stromer.
Door kettingslijtage ontstaat een ijzervijlsel-oliemengsel. In mijn geval ijzervijlsel-was. Bij riemaandrijvingen kan ijzervijlsel van de weg worden verzameld.
Vooral bij regen verzacht dit allemaal een beetje en blijft het aan de permanente magneet in de sensor kleven.
Dit kan leiden tot schokkerige sensorgewarden van 0,00V tot 2,5V tijdens het rijden, met goede sensorgewarden stilstaand. Zou moeten worden opgelost met een stoot perslucht of wat extra remmenreiniger.
Afplakken zal waarschijnlijk permanenter zijn, het beste is alleen de binnenkant richting de schakeling, de andere kant is beter beschermd.
Bedankt voor de input. De sensor zelf (Hallelement en de elektronica) zijn goed beschermd tegen vuil en (zout)water. De ophoping van (ijzerhoudend) vuil rond de magneet wordt hierdoor echter niet opgelost. Bij golvende of „onregelmatige“ ondersteuning is het aan te raden, als een van de controlepunten, de sensor op vuil te controleren en deze schoon te maken. Zie ook hier en hier.